ارتباط  فرزندان با  والدين

 نکات کليدى براى رابطه نوجوانان با والدين

1. وقتى که والدين تان غير منطقى هستند با آن ها بحث استدلالى نکنيد، لبخنده زده و موافقت کنيد. اين کار باعث مى شود تا احساس خجالت و گناه کنند. هنگامى که آن ها سرگرم صحبت با شما هستند، به کار ديگرى مشغول نشويد زيرا اين کار آن ها را عصبانى مى کند.

2. هنگامى که والدين منطقى هستند (يعنى درباره انتظارات خود و يا يک تصميم با شما صحبت مى کنند) به آن ها گوش دهيد تا سخن خود را به پايان برسانند، سپس دلايل و انتقادات خودتان را مطرح کنيد. آن ها انتظار ندارند که شما سخن شان را قطع کنيد لذا از اين کار عصبانى مى شوند و ديگر به شما احترام نخواهند گذاشت.

3. اگر والدين تان درخواست شما را رد کردند يا اجازه انجام کارى را به شما ندادند يا آزادى شما را محدود کردند، نپرسيد «چرا؟» زيرا با «نه» ديگرى مواجه مى شويد. به جاى آن بگوييد «چه کارى مى توانم انجام دهم تا به درخواستم پاسخ دهيد يا به آزادى من احترام بگذاريد؟» سؤال «چه بايد بکنم؟» به شما نشان خواهد داد که براى جلب رضايت والدين خود چه کارى بايد انجام دهيد.

4. اگر والدين شما عصبانى شدند بر اعصاب خود مسلط باشيد و آن را کنترل کنيد. بسيارى از مواقع، عواملى چون رئيس، همسايه و مغازه دار باعث ناراحتى آن ها شده اند نه شما. با آن ها آرام باشيد و اگر فايده اى نداشت کارى به کارشان نداشته باشيد تا به حالت عادى باز گردند.

5. والدين گاهى بى انصاف هستند و اين کار آن ها شما را عصبانى مى کند. هنگامى که يکى از شما عصبانى هستيد، هيچ گاه به بى انصافى آن ها انتقاد و اشاره نکنيد و صبور باشيد.

6. وقتى که عقايد، خواسته ها و يا شکايات خود را مطرح مى سازيد، صدايتان را بلند نکنيد و آرام باشيد. اگر فرياد بزنيد، آن ها فقط صدايتان را مى شنوند ولى اگر آرام باشيد سخنان شما را نيز مى فهمند.

7. هيچ گاه خود را در موقعيتى قرار ندهيد که يکى از شما برنده يا بازنده باشيد. شما يک بچه هستيد، لذا شکست خواهيد خورد و يا تنبيه خواهيد شد. سعى کنيد مصالحه و تفاهم کنيد تا موقعيتى ايجاد شودکه هر دو شما در آن پيروز باشيد.

8. اگر نمى توانيد با والدين خود صحبت کنيد يا آن ها از صحبت کردن شما عصبانى مى شوند، سخنان خود را بنويسيد و به آن ها بدهيد. و يا از واسطه کمک بگيريد.

9. گاهى اوقات با پدر يا مادر خود به تنهايى بيرون برويد. به آن ها بگوييد دوست داريد گاهى با آن ها تنها باشيد. آن ها ابتدا از شنيدن اين موضوع نگران مى شوند و گمان مى کنند که مى خواهيد خبر ناگوارى به آن ها بدهيد، حتى ممکن است از شنيدن سخنان شما احساساتى شده و شما را در آغوش بگيرند. تحمل داشته باشيد.

10. وقتى که والدين شما مشغول مطالعه و يا تماشاى تلويزيون هستند، گاهى آن ها را همراهى کنيد. درباره موضوعاتى چون مدرسه، دوستان و ديگر مسائل مورد علاقه شان صحبت کنيد. آن ها ممکن است در آغاز تصور کنند که تغيير رفتار شما دليل خاصى دارد ولى اين احساس را به تدريج از دست داده و شخصيت جديد شما را خواهند پذيرفت.

11. بديهى است شما حاضر نيستيد به افرادى که با شما مشاجره مى کنند يا همکارى ندارند کمک کنيد. اگر شما نيز با والدين خود چنين برخوردى داشته باشيد آن ها به شما کمک نکرده و با درخواست هاى تان موافقت نخواهند کرد. سعى کنيد با آن ها درگير نشويد و روحيه همکارى داشته باشيد؛ مطمئن باشيد نتيجه اين رفتار به سود شما خواهد بود.

12. هر روز از والدين خود بپرسيد «چه کمکى مى توانم به شما بکنم؟» بيشتر اوقات آن ها از شما تشکر کرده و کارى به شما واگذار نخواهند کرد يا گاهى انجام کارهايى را از شما خواهند خواست که ممکن است فقط چند دقيقه وقت شما را به خود اختصاص دهد. والدين از اين رفتار شما خشنود شده و آن ها نيز با شما همکارى خواهند کرد. شما مى توانيد با انجام برخى کارها به طور داوطلبانه و بدون اين که آن ها از شما درخواست کنند، موجب خوشحالى و شگفتى آنان شويد. آن ها به همه خواهند گفت که شما بهترين فرزندى هستيد که يک پدر و مادر مى توانند داشته باشند.

13. اگر پدر و مادر شما با هم به مشاجره پرداختند، آن ها را تنها بگذاريد زيرا اگر شاهد بگو مگوى آن ها باشيد، با شما نيز برخورد خواهند کرد.

14. گاهى اوقافت انجام دادن کارهايى ساده و ناچيز مثل خاموش کردن لامپ ها، تميز کردن اتاق خواب و يا آويزان کردن حوله پس از حمام گرفتن، موجب مى شود شما بتوانيد امتيازات مهمى را از آن ها بگيريد مثل رفتن به منزل دوستان، استفاده از اتومبيل آن ها يا استفاده بيشتر از تلفن.

15. با والدين خود صبور باشيد. به ياد داشته باشيد که دوران نوجوانى شما مرحله اى سخت براى آن هاست، بنابر اين به آن ها کمک کنيد تا با آرامش و روحيه همکارى با اين مرحله از زندگى شما برخورد کنند. آن ها يک روز از شما تشکر خواهند کرد.

منبع :کليدهاي رفتار با نوجوانان- ترجمه مسعود حاجي زاده، ص194