,

احمد بن ابى عبدالله  برقى

( اواخر قرن دوم 280 ه.ق )

احمد بن ابي عبد الله برقي در اواخر قرن دوم در يکي از روستاهاي شهر قم بنام (برق رود) و در يک خانواده معتبر و دوستدار اهل بيت به دنيا آمد .

احمد دوران جواني را در محضر پدر بزرگوارش محمد بن خالد برقي، که خود از شخصيت هاي بزرگ شيعه و از مشايخ روايت و شخصيتي مورد اطمينان نزد امام موسي کاظم (ع) و امام رضا (ع) بود به کسب علم پرداخت و توشه فراواني برگرفت.

در اين زمان بود که تصميم گرفت همانند پدر، او نيز از راويان سخنان اهل بيت رسول خدا و خاندان عصمت و طهارت (ع) باشد و سخنانشان را به گوش جهانيان برساند.

اساتيد

احمد به غير از پدر خود، در محضر برخي از روات و علماي بزرگ شيعه به کسب علم و فراگيري دانش پرداخته است مانند:

1- معاويه بن وهب.2- حماد بن عيسي. 3- محمد بن ابي عمير. 4- هارون بن جهم. 5- محمد بن سنان. 6- يونس بن عبد الرحمان.7- حسن بن محبوب.8- علي بن حکم. 9- حسين بن سعيد اهوازي.

شاگردان

شخصيت هاي بزرگي در محضر درس وي به کسب علم پرداخته اند که هر کدام ستاره اي درخشان در آسمان علم و فقاهت مي باشند، بزرگاني مانند: 1- ابراهيم بن هاشم. 2- علي بن ابراهيم بن هاشم. 3- محمد بن حسن صفار. 4- محمد بن يحيي عطار. 5- سعد بن عبد الله. 6- محمد بن علي بن محبوب. 7- محمد بن حسن بن وليد. 8- سهل بن زيادو…

تاليفات:

احمد بن محمد بن خالد برقي تاليفات فراواني دارد از جمله: 1- المحاسن. 2- العويص. 3- التبصره. 4- الرجال. 5- البلدان. 6- اختلاف الحديث.

شيخ ابو جعفر، احمد بن محمد بن خالد بن عبد الرحمن بن محمد بن علي برقي، از راويان حديث و از فقهاي بزرگ شيعه و از ياران ائمه (ع) به شمار مي آيد.

او اصالتا از کوفه است.جد بزرگ او محمد بن علي از ياران زيد بن علي بن الحسين (ع) بود که در برابر حکومت ظلم و ستم بني اميه قيام کرده و در زندان يوسف بن عمر به شهادت رسيد.وي از شخصيت هاي بر جسته راويان شيعه در قرن سوم هجري به شمار مي آيد و بسياري از احاديث شيخ صدوق و شيخ کليني به ايشان بر مي گردد.برخي از بزرگان عناوين کتاب هاي خود را نيز از او گرفته اند مانند:

ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، علل الشرايع، قرائن و خصال .

احمد بن محمد بن عيسي اشعري، رئيس شهر قم و از راويان بزرگ شيعه، احمد بن محمد بن خالد برقي را از شهر قم بيرون کرد، زيرا او در بين روايات خود روايات مرسله و رواياتي که راويان آن ضعيف بوده اند را نقل مي کرده است.

اما او پس از مدتي پشيمان شده و برقي را به شهر باز گردانده و از او معذرت خواهي کرد.بعد از وفات او نيز در تشييع جنازه اش با سر و پاي برهنه شرکت کرد تا اهانتي را که به او کرده جبران نمايد.

وفات:

احمد بن محمد برقي پس گذراندن عمري پر برکت در سال 274 يا 280 ه.-ق چشم از جهان فرو بست و به سوي معبود و معشوق خويش پر کشيد.

منبع : دانره المعارف بزرگ اسلامى