فرهنگ و تمدن شیعه » شخصیتها » عالمان دین »

احمد بن ابى عبدالله  برقى

( اواخر قرن دوم ۲۸۰ ه.ق )

احمد بن ابی عبد الله برقی در اواخر قرن دوم در یکی از روستاهای شهر قم بنام (برق رود) و در یک خانواده معتبر و دوستدار اهل بیت به دنیا آمد .

احمد دوران جوانی را در محضر پدر بزرگوارش محمد بن خالد برقی، که خود از شخصیت های بزرگ شیعه و از مشایخ روایت و شخصیتی مورد اطمینان نزد امام موسی کاظم (ع) و امام رضا (ع) بود به کسب علم پرداخت و توشه فراوانی برگرفت.

در این زمان بود که تصمیم گرفت همانند پدر، او نیز از راویان سخنان اهل بیت رسول خدا و خاندان عصمت و طهارت (ع) باشد و سخنانشان را به گوش جهانیان برساند.

اساتید

احمد به غیر از پدر خود، در محضر برخی از روات و علمای بزرگ شیعه به کسب علم و فراگیری دانش پرداخته است مانند:

۱- معاویه بن وهب.۲- حماد بن عیسی. ۳- محمد بن ابی عمیر. ۴- هارون بن جهم. ۵- محمد بن سنان. ۶- یونس بن عبد الرحمان.۷- حسن بن محبوب.۸- علی بن حکم. ۹- حسین بن سعید اهوازی.

شاگردان

شخصیت های بزرگی در محضر درس وی به کسب علم پرداخته اند که هر کدام ستاره ای درخشان در آسمان علم و فقاهت می باشند، بزرگانی مانند: ۱- ابراهیم بن هاشم. ۲- علی بن ابراهیم بن هاشم. ۳- محمد بن حسن صفار. ۴- محمد بن یحیی عطار. ۵- سعد بن عبد الله. ۶- محمد بن علی بن محبوب. ۷- محمد بن حسن بن ولید. ۸- سهل بن زیادو…

تالیفات:

احمد بن محمد بن خالد برقی تالیفات فراوانی دارد از جمله: ۱- المحاسن. ۲- العویص. ۳- التبصره. ۴- الرجال. ۵- البلدان. ۶- اختلاف الحدیث.

شیخ ابو جعفر، احمد بن محمد بن خالد بن عبد الرحمن بن محمد بن علی برقی، از راویان حدیث و از فقهای بزرگ شیعه و از یاران ائمه (ع) به شمار می آید.

او اصالتا از کوفه است.جد بزرگ او محمد بن علی از یاران زید بن علی بن الحسین (ع) بود که در برابر حکومت ظلم و ستم بنی امیه قیام کرده و در زندان یوسف بن عمر به شهادت رسید.وی از شخصیت های بر جسته راویان شیعه در قرن سوم هجری به شمار می آید و بسیاری از احادیث شیخ صدوق و شیخ کلینی به ایشان بر می گردد.برخی از بزرگان عناوین کتاب های خود را نیز از او گرفته اند مانند:

ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، علل الشرایع، قرائن و خصال .

احمد بن محمد بن عیسی اشعری، رئیس شهر قم و از راویان بزرگ شیعه، احمد بن محمد بن خالد برقی را از شهر قم بیرون کرد، زیرا او در بین روایات خود روایات مرسله و روایاتی که راویان آن ضعیف بوده اند را نقل می کرده است.

اما او پس از مدتی پشیمان شده و برقی را به شهر باز گردانده و از او معذرت خواهی کرد.بعد از وفات او نیز در تشییع جنازه اش با سر و پای برهنه شرکت کرد تا اهانتی را که به او کرده جبران نماید.

وفات:

احمد بن محمد برقی پس گذراندن عمری پر برکت در سال ۲۷۴ یا ۲۸۰ ه.-ق چشم از جهان فرو بست و به سوی معبود و معشوق خویش پر کشید.

منبع : دانره المعارف بزرگ اسلامى