فرهنگ و تمدن شیعه » شخصیتها » عالمان دین »

سید محمّد سعادت مصطفوى‏(ره)

اشاره:

فقیه جلیل القدر، حضرت آیت الله حاج سید محمّد سعادت مصطفوى، نجل مرحوم آیت الله سید مصطفى قاینى، به سال ۱۳۲۵ قمرى در شهر قاین به دنیا آمد. برخى از مقدمات دروس حوزوى را در حوزه علمیه آن دیار فرا گرفت و آنگاه در حالى که هنوز به پانزده سال نرسیده بود. به همراه یکى از دوستانش پیاده راه مشهد را پیش گرفت و در مدرسه «ابدالیه» کنار مضجع مطهر ثامن الحجج سکنى گزید.

اساتید

در مشهد ادبیات را از محضر ادیب بلندآوازه خراسان، میرزا عبدالجواد ادیب (ادیب اوّل) نیشابورى فرا گرفت و در سطح، اصول و فقه را از محضر آیت الله حاج شیخ حسن برسى و آیت الله سرابى، زانوى تعلم زد. در علوم عقلى از محضر خاتم الحکما آقابزرگ حکیم بهره ‏مند شد و در جایگاه شاگردان ویژه وى قرار گرفت.

یک دوره خارج اصول را در محضر فرزند ارشد و برومند آخوند خراسانى(رضوان الله علیه) آیت الله حاج میرزا محمّد خراسانى، و یک دوره خارج اصول را در حوزه درسى آیت الله میرزا مهدى اصفهانى به پایان برد، و در همان روزگار خود به تدریس سطوح اشتغال ورزید که از مدرسان والاى حوزه به شمار مى‏ رفت.

مهاجرت به نجف

وى در ۲۷ سالگى براى تکمیل، تعمیق و تعلیم یافته ‏ها راهى حوزه نجف اشرف شد تا در آستانه ولایت، از محضر استادان و فقیهان و عالمان بلند آوازه آن دیار ارجمند بهره گیرد.

در نجف اشرف، در حوزه درسى آیات عظام، سید ابوالحسن اصفهانى، میرزا حسین نائینى، ضیاء الدین عراقى (رضوان الله علیه ) حضور یافت و پس از وصول به جایگاه بلند اجتهاد و اخذ گواهى اجتهاد از بزرگان یاد شده به قاین برگشت.

بازگشت به وطن

حضرت آیت الله مصطفوى آن روزگار را در قاین  ۱۲۸  – که همزمان بود با حاکمیت ستم گسترانه و دین ستیزانه رضاخان – به سختى گذراند و در اوج خفقان رضاخانى از هیچ تلاشى در هدایت مردم دریغ نورزید. در دوره رضاخان مدرسه علمیه قاین تخریب شده بود و موقوفات آن را خاندان علم به تصرف درآورده بودند.

خدمات

آیت الله مصطفوى پس از رضاخان براى احیاى حوزه و بازپس گرفتن موقوفات به پاخاست. و پنجه در پنجه گرگهاى خاندان عَلَم افکند و پس از تلاش بسیار و پایمردى فراوان موقوفات را از چنگ آنان درآورد و مدرسه را احیا کرد و با تعیین اساتید شایسته و تدریس – که خود در آن مدرسه به عهده گرفته بود – رونق و شکوه از دست رفته حوزه را بدان بازگردانید. قدرت گرفتن دوباره خاندان عَلَم و کین ورزی هاى فراوان آنها، سختی ها و دشوارى هایى در راه هدایت و تعلیم آن مرد بزرگ الهى به وجود آورد که باعث شد تا وى به سال ۱۳۲۶ راهى تهران شود و حوزه ابلاغ حق را در این دیار بگستراند. استاد، مدرسه رضائیه را احیا کرد و در آن مرکز، فقه، اصول و علوم عقلى را سالها تدریس کرد و براى مردم معارف قرآنى و حقایق علومى را از قرآن و نهج‏ البلاغه باز گفت

تالیفات

یک دوره فقه استدلالى و معاملات، عقود و ایقاعات و دو رساله تحقیقى در قاعده لاضرر به رشته تحریر در آورد.

وفات

آن بزرگوار پس از بیش از نیم قرن تلاش در راه احیاى حق، تدریس و تعلیم، درروز یکشنبه ۲۴ / ۷ / ۱۳۷۳ نداى حق را لبیک و به دیار باقى شتافت .