آيين بوديسم

شاهزاده سيدارتا يا همان بودا به راهبان خود توصيخ مى داد که يک وعده غذا در روز بيش تر نخورند. همه فرقه هاى اصلى بوديسم، دوره هايى براى روزه دارند که معمولاً در روزهاى چهاردهم ماه و ديگر روزهاى مقدس است. در آيين بودا، روزه به معناى خوددارى از خوردن غذاهاى جامد است، و استفاده از برخى مايعات مانعى ندارد. روزه بودائيان، روشى براى پاک سازى نفس است.

راهبان بودايى، تراوادين( THERAVADIN) و تِندايى( TENDAI) ، براى آزادسازى ذهن و بعضى از راهبان بودايى کشور تبت، براى اينکه به اهداف يوگا برسند، روزه مى گيرند.

بسيارى از راهبان و راهبه هاى بودايى مذهب، تنها به يک وعده غذا در روز اکتفا مى کردند و بعد از ظهر چيزى نميخوردند 1و اول ماه و نيمه ماه را روزه کامل مى گرفتند. امروزه مردم عامى بودائى هر ماه چهار بار روزه داشته و به گناهان خود اقرار مى کنند. هم چنين در استقبال از سال روز فوت بودا، مدت پنج روز از خوردن گوشت خوددارى مى کنند.

لامائيست ها، که فرقه اى از بودائيان هستند نيز روزهايي از هر ماه را به غذاى آردى و چاى بسنده مى کنند. اما پارسايان اين فرقه، در طول اين چهار روز تا غروب آفتاب هيچ مواد غذايى مصرف نمى کنند.

مردم تبت در مراسمى به نام نانگ نس (روزه مدام) چهار روز، روزه مى گيرند. آن ها دو روز اول را با دعا، اقرار به گناهان و تلاوت متون مقدس به سر مى برند و روز سوم به شدت پرهيز مى کنند و هيچ نمى خورند. به طورى که حتى آب دهان خود را هم فرو نمى برند. آن ها اين روزه را با دعا و اقرار به گناهان، تا طلوع آفتاب در روز چهارم ادامه مى دهند.

کتاب اشنايي بااديان بزرگ . حسين توفيقي