آيت اللّه على احمدى ميانجى (ره)

(1421- 1345 هـ  ق)

 ولادت و تحصيل‏

آيت اللّه على احمدى ميانجى در چهارم محرم 1345 هـ . ق در روستاى پورسخلواز توابع شهر تبريز ديده به جهان گشود. دوران كودكى و نوجوانى را در محيط خانوادگى  كه سرشار از تلاش و كوشش، صفا و صميميت و عبوديت و معنويت بود، سپرى كرد و در دامن مادرى از سلاله رسول اكرم (ص) كاملاً تربيت اسلامى يافت. وى آموزش كتاب‏هاى  نصاب الصبيان ،  گلستان سعدى ،  منشأت امير نظام ،  ابواب الجنان ، تاريخ نادر  و مقدمات عربى را نزد پدر
گذرانيده و با پشتكار خود توانست حدود دويست بيت از  نصاب  را حفظ كند و تا حدودى به زبان فارسى مسلط شود.

والدين

ثقة الاسلام ملاحسينعلى احمدى  فرزند حجة الاسلام  شيخ احمد  پدر آيت اللّه احمدى ميانجى است. او در همان روستاى پورسخلو به دنيا آمد. پس
از دوران كودكى با تشويق و همت پدر در سال 1331 ق، رهسپار حوزه علميه تبريز شد. حدود پنج سال در آن مركز علمى به تحصيل پرداخت و از محضرت اساتيدى مانند آيت اللّه آقا ميرزا خليل مجتهد تا سطح شرح لمعه فيض برد. همزمان با درگذشت پدر كه مصادف با سال 1336 بود، به منطقه بازگشت و به جاى پدر مسؤوليت راهنمايي و هدايت مردم را بر دوش گرفت. چون از روحيه اجتماعى خوبى برخوردار بود، در مدت كوتاهى توانست به امور تبليغى، فرهنگى و مذهبى توسعه و كارايى بيشتر و بهتر بدهد. قدرت و نفوذ معنوى وى در منطقه به قدرى چشمگير بود كه افراد شرور و خوانين از برخوردهاى صريح و ظلم ستيز او در هراس و اضطراب بودند و هرگز نمى ‏توانستند پاى خود را از گليم خويش بيشتر دراز كنند؛ چنان كه نقش تاريخى وى در غائله آذربايجان در سال 1325 ش، در جهت هدايت مردم و مبارزه آنان با مسلك كمونيستى بر كسى پوشيده نيست.

مرحوم آيت اللّه على احمدى ميانجى در ايام ماه رمضان و محرم منبر مى‏رفت و در طول سال به كارهاى شرعى مردم، تبليغ احكام، رفع منازعات و
اصلاح بين‏ الناس مى‏ پرداخت. به حضرت امام حسين (ع) علاقه خاصى داشت. گاهى تنها براى خودش روضه مى‏خواند و گريه مى‏كرد. حتى در صحرا و در باغ، هنگام كاركردن، و در مجالس مختلف كه براى مردم صحبت مى ‏نمود، در آخر روضه  مى‏ خواند.

مدّرس فقه و معلّم اخلاق‏

وى از همان دوران طلبگى ضمن تحصيل، به تدريس نيز اهتمام داشت و درس‏هاى پيشين را به طلاب و فضلاى پايين‏تر از خود مى‏آموخت. آيت اللّه احمدى در حوزه علميه قم جزو اساتيد شناخته شده در سطوح عالى به شمار مى ‏رفت. به فقه و بخصوص به كتاب ارزشمند مكاسب شيخ انصارى، عنايت و علاقه خاصى داشت و هر سال آن را براى عده‏اى تدريس مى‏نمود. او در امر آموزش طلاب، با شهيد آيت اللّه قدّوسى در مدرسه حقّانى همكارى داشت و از اساتيد سرشناس اين مركز علمى و انقلابى محسوب مى‏ شد.

درس اخلاق ايشان نيز در سطح حوزه علاقمندان زيادى داشت. لذا از مدارس مختلف، مانند مدرسه شهيدين، مدرسه معصوميه و مدرسه كرمانى‏ ها،دعوت مى‏ شد و براى طلاب و فضلا در سطح‏هاى گوناگون درس اخلاق، كه با جذابيت ويژه‏ اى توأم بود، ارائه مى ‏داد. او كه يك عمر فقه را با اخلاق به هم آميخته بود، تبلور عينى يك  فقيه اخلاقى  بود.

تاليفات

  1. حاشيه و تعليقه بر كتاب‏هاى  معادن الحكمه  مرحوم فيض كاشانى و  شيعه در اسلام  مرحوم علامه طباطبايى
  2. لزوم وزارت اطلاعات در حكومت اسلامى
  3. احاديث اهل البيت عن طرق اهل السنة
  4. السجود على الارض
  5. الاسير فى الاسلام
  6. مالكيت خصوصى
  7. مكاتيب الرسول
  8. مواقف الشيعه
  9. التبرك

وفات

اين عالم فرزانه پس از هفتاد و سه سال زندگى توأم با تلاش، تحقيق و پژوهش، بامداد روز دوشنبه، بيست و يكم شهريور 1379 چشم از جهان فرو بست و روح بلندش به سوى معبود متعال پرواز كرد.پيكر اين فقيه خستگى ناپذير، با حضور مراجع معظّم تقليد، علماى اعلام، طلاب و فضلا و انبوهى از مردم قم، ميانه، تهران از مسجد امامِ قم به حرم مطهرحضرت فاطمه معصومه (س) تشييع شد و با تجليل فراوان،در جوار كريمه ‏اهل‏بيت (ع) به خاك سپرده شد.