آيت اللّه سيد عبدالله موسوى شبسترى (ره)

(1420-1334هـ ق)

ولادت

ايشان در سال 1334ق. در شهرستان شبستر(هشت فرسخى تبريز )در خانواده اى دانا و مؤمن ديده به جهان گشود. پدرش ثقةالاسلام سيد اسدالله فرزند ميربابا شبسترى از روحانيان و فرهنگيان معروف خطه شبستر به شمار مى رفت.

تحصيلات و اساتيد

 وى پس از طى تحصيلات دوره ابتدائى در سال 1350ق. به تحصيل علوم دينى رو آورد و مقدمات و علوم ادبى را نزد پدر خود و علامه ميرزا رسول  هريسى، و كتاب هاى مطول، شرح شمسيه و شرح منظومه را نزد آيةاللّه سيد مرتضى وحيدى فراگرفت.در سال 1356ق. به حوزه علميه تبريز پيوست و در مدرسه طالبيه مشغول تحصيل دروس سطح گرديد. وى شرح لمعه را نزد علامه شيخ ابراهيم بادكوبه اى و علامه سيد على مولانا تبريزى خواند و
كتاب قوانين الاصول و متون كتب درسى ديگر را نزد حضرات آيات: ميرزا محمود دوزدوزانى، سيد مرتضى خسروشاهى، شيخ حسين شنب غازانى و ميرزا محمد توتونچى به پايان برد.

آيةاللّه شبسترى در اواخر سال 1360ق. به حوزه علميه قم رهسپار شد و باقى دروس شرح لمعه را نزد آيةاللّه سيد شهاب الدين مرعشى به پايان رساند و دروس خارج فقه و اصول را در محضر فقهايى چون: سيد محمد حجت كوهكمرى، سيد محمدتقى خوانسارى، ميرزا محمد فيض قمى، سيد صدرالدين صدر، شيخ محمد قمى (كبير)، شيخ عباسعلى شاهرودى و شيخ عبدالنبى اراكى و دروس كلام و حكمت را از محضر علامه سيد حسين قاضى طباطبائى تبريزى به نحو احسن استفاده نمود.

بازگشت به وطن

 در سال 1366ق. جهت معالجه به تهران رفت و در پى درخواست عده اى از مؤمنين در مسجد حاج ميرزا احمد واقع در خيابان مولوى به وظايف دينى اشتغال ورزيد. وى در تهران از تحصيل باز نماند و در دروس فقهى و اصولى حضرات آيات: شيخ على مدرس تهرانى (خارج كفايه)، شيخ محمدتقى آملى، سيد احمد خوانسارى و سيد ابوالحسن رفيعى قزوينى (علاوه بر فقه و اصول، در دروس حكمت نيز) استفاده كرد.

نامبرده علاوه بر اشتغال به وعظ و ارشاد در مركز ،در شهرهاى قزوين و شبستر و حومه آنها به انجام فعاليت هاى مذهبى مى پرداخت، و در تهران همراه با آيةاللّه سيد مرتضى وحيدى شبسترى و افراد خيّر اقدام به تجديد بناى (مسجد سپهسالار) واقع در خيابان چراغ برق نمود.

علامه شبسترى در سال 1394ق. و پس از گذشت 28 سال خدمت و ارشاد در تهران به مشهد مقدس رهسپار شد. ايشان پس از ورود اقدام به تدريس فقه و اصول و گفتن تفسير قرآن مجيد نمود. مدتى هم در حرم مطهر (دارالسلام ) به اقامه جماعت و هدايت اشتغال داشت.

وى پس از 22 سال آستانه بوسى ثامن الحجج(ع) در اوايل سال 1416ق. حوزه علميه قم را مسكن برگزيد و فقط به گفتن تفسير و اقامه مراسم مذهبى اشتغال داشت و غالباً بر اثر كسالت و شدت بيمارى در منزل بسترى بود.

تاليفات

1. مصباح الهداية  يا مفتاح السعادة، انتشارات مصطفوى تهران، رقعى، 80ص.جلد اول اين اثر پيرامون نبوت است، و جلد دوم آن كه خطى است، پيرامون امامت مى باشد.

2. زبدةالأحكام (رساله عمليه ). در سال 1389ق. در تهران به چاپ رسيد.

3 ـ كتاب الأربعين: شرح چهل حديث عرفانى و اخلاقى ، 1414ق.، رقعى، قم، 159ص.

4. الألطاف الالهية فى الخطابات القرآنية، 1416ق، انتشارات رسالت قم، وزيرى، 288ص.

5. دراية الحديث.

6. صيغ العقود.

7. نماز شب.

8. النكاح و الطلاق.

9. سوانح حيات، گزيده اى در شرح حال خود و بخشى از خاطرات.

وفات         

سرانجام در صبح روز چهارشنبه 17صفر 1420ق./ 12 خرداد 1378ش.به ديار باقى شتافت. پيكرش عصر روز پنجشنبه در قم تشييع و در ابتداى قبرستان ابوحسين(نو) به خاك سپرده شد.