آيت اللّه سيد ابراهيم علم الهدى سبزوارى(ره)

(1420-1335هـ ق)

ولادت

 حضرت آيت اللّه آقاى حاج سيد ابراهيم علم الهدى (قدّس سرّه)يكى از مفاخر علماى مشهد به شمار مى رفت. فقيد سعيد در سال 1335ق (1296ش) در سبزوار ديده به جهان گشود.

تحصيلات

 پس از دوران كودكى روانه مكتب شد و قرآن و خواندن و نوشتن را بياموخت و چون ذوق و استعداد سرشارى داشت، به توصيه پدرش به مدرسه (فخريه) رفت و ادبيات و علوم بلاغت و سطوح فقه و اصول را فراگرفت و همزمان كلام و فلسفه را از شاگردان مرحوم حاج ملاهادى سبزوارى آموخت.

اساتيد

 در سال 1353ق. رهسپار عتبات عاليات شد و پس از استوارسازى معلومات خويش در نجف اشرف، به سال 1355ق. وارد كربلا شد و يكسره به درس فقه مرحوم آيت اللّه حاج آقا حسين قمى و دروس آيت اللّه حاج سيد محمدهادى ميلانى (فقه، اصول و كلام و تفسير) حاضر شد. به دنبال مهاجرت آيت اللّه ميلانى به نجف اشرف در سال 1366ق. وى نيز به نجف رفت و علاوه بر درس استادش، به درس اصول آيت اللّه العظمى خويى نيز حاضر شد و مدت 6سال بهره هاى فراوان برد. در سال 1373ق، آيت اللّه ميلانى اقامت در مشهد مقدس را برگزيد و استاد علم الهدى نيز به تبعيت از ايشان به مشهد آمد و تا آخر عمر در آن تربت پاك ساكن شد.

 معظم له به حق، وارث گنجينه علوم آيت اللّه ميلانى بود و سه دوره اصول و تمام بحث هاى فقهى ايشان را درك و ضبط نمود و اين همه 35 سال از عمر مباركش را فراگرفت. او مرجع احتياطات و نماينده تام الاختيار و پاسخگوى استفتائات و مسؤل وجوهات ـ و مقرّر درس فقه و اصول مرحوم آيت اللّه ميلانى بود و تنها كسى بود كه از آن مرجع بزرگ موفق به دريافت اجازه اجتهاد ـ با تعابيرى بلند و مضامينى ارجمند ـ گرديده بود (و هم از وى اجازه روايت داشت) و استادش، سه روز پيش از وفات (آخر رجب 1395ق) مُهر و كليد صندوق شخصى خود را به ايشان سپرد.

خدمات

 فقيد سعيد، به جز ساليان اقامت در كربلا و نجف به مدت 45 سال در مشهد مقدس سطوح عاليه و خارج فقه و اصول را درس گفت و شاگردان ز علوم خويش بهره مند ساخت. وى بر مدرسه علميه امام صادق(ع) نظارت تام داشت و از اين راه، بهترين خدمات را به تشيع و انقلاب اسلامى نمود و طلاب اين مدرسه، هماره در جبهه دفاع از نظام در صحنه هاى جنگ تحميلى و خدمت در ارگانها و نهادها، شركت داشتند. معظم له، عالمى وارسته بود كه فروتنى از زندگى اش مشهود همگان بود و از ظهور و بروز پرهيز مى كرد. هيچگاه در مقام اسم و رسم نبود و مانند يك فرد معمولى زندگى مى كرد و تا روزهاى آخر، خريد خانه را شخصاً انجام مى داد و پياده مى رفت و باز مى گشت. با اينكه از معروف ترين علماى مشهد و صاحب يكى از درس هاى باارزش حوزه علميه بود، هيچگاه در صدد افتاء برنيامد و در مسائل شرعى به ديگران حواله مى داد. علاقه اش به ائمه اطهار(ع) به گونه اى بود كه بى اختيار در مصائب آنان اشك مى ريخت و حال عجيبى به وى دست مى داد.

تاليفات

1. تقريرات درس اصول آيت اللّه ميلانى (3دوره كامل).

2. تقريرات درس فقه آيت اللّه ميلانى (صلاة، زكات، خمس، مكاسب، اجاره).

3. تقريرات درس تفسير آيت اللّه ميلانى.

4. دوره اصول.

5. حاشيه بر نهاية الدراية مرحوم آيت اللّه شيخ محمد حسين اصفهانى (كه ضمن درس اصول، بدان توجه بسيار داشت و با چيرگى فراوان نظرات مرحوم محقق اصفهانى را مطرح و از آن دفاع مى كرد).

وفات  

 سرانجام آن عالم بزرگ، پس از پشت سر نهادن يك دوره بيمارى، به سن 85 سالگى در پيش از ظهر جمعه 22 شعبان المعظم 1420ق. بدرود حيات گفت و در روز شنبه پس از تشييع باشكوه، در (دارالزهد) حرم مطهر امام رضا(ع) به خاك خفت و به اجداد طاهرينش پيوست.