فرهنگ و تمدن شیعه » شخصیتها » عالمان دین »

عزیزالله خسروى زنجانى(ره)

(۱۴۱۶-۱۳۲۶هـ ق)

ولادت

حاج شیخ عزیزاللّه خسروى در سال ۱۳۲۶ هجرى قمرى در قصبه پرى از توابع زنجان به دنیا آمد .

تحصیلات و اساتید

پس از فراگرفتن ادب فارسى و خواندن کتابهاى نصاب الصبیان، گلستان، تاریخ معجم، تاریخ وصّاف و درّه نادرى در سن بیست سالگى به حوزه علمیه  زنجان وارد شد و زیر نظر و اشراف آیت اللّه شیخ فیاض زنجانى به مدت ده سال به فراگیرى ادبیات عرب و علوم اسلامى پرداخت.وى در سال  ۱۳۱۹هـ.ش. به حوزه علمیه قم وارد شد و دوازده سال با تلاش و پشتکار به تحصیل علوم اسلامى پرداخت. یک دوره فلسفه و حکمت متعالیه را از محضر پرفیض اساتید عظام شیخ مهدى مازندرانى(ره) و امام خمینى(ره) فراگرفت و خارج فقه و اصول را از محضر آیت اللّه فیض قمى، آیت اللّه صدر، آیت اللّه حجت و آیت اللّه بروجردى( رضوان اللّه علیهم اجمعین)کسب فیض نمود.

مهاجرت به نجف

در سال ۱۳۳۱هـ.ش. به حوزه علمیه نجف اشرف عزیمت کرد و حدوداً دوسال از آن حوزه پربرکت بهره گرفت و از آیت اللّه العظمى سیدمحسن حکیم(ره) موفق به اخذ اجازه روایت گردید.

خدمات

پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۴هـ.ش. حسب الامر آیت اللّه العظمى بروجردى(ره) به منظور ترویج احکام قرآن و معارف اهل بیت به منطقه دورافتاده و بسیار محروم تکاب عزیمت نمود و به امر آن مرجع بزرگ که فرموده بود (در آنجا مذاهب مختلف هست، وجود شما لازم است) تا پایان عمر خود به مدت چهل سال تمام به کار تدریس و تربیت طلاّب، وعظ و خطابه و ارشاد مردم و ایجاد وحدت پرداخت و به رغم شرایط دشوار آن منطقه نقش بسیار مؤثرى در گسترش مکتب اهل بیت(ع) و تعمیق ریشه هاى اعتقادات شیعى داشت.

در جریان مسائل سیاسى نیز در هیچ دوره اى کوچکترین تمایل و سازش با دستگاه رژیم ستمشاهى نداشت و در آن منطقه به عنوان روحانى مخالف دستگاه حاکم شناخته مى شد. پس از ماجراى پانزده خرداد ۱۳۴۲، توسط دستگاه امنیتى تحت الحفظ به شهرستان میاندوآب برده شد و پس از آن نیز گام برداشتن در جهت اهداف از استاد خود امام خمینى(ره) در مجالس عمومى، بارها مورد تهدید و تطمیع قرار گرفته بود، ولى تا پایان با اعتماد و اتّکا بر قدرت لایزال الهى ثابت و استوار ایستاد.

ویژگى هاى اخلاقی

دو صفت ایشان برجسته و زبانزد خاص و عام بود. اوّل توکل ایشان بر خداوند متعال، به طورى که هرکس در چند دقیقه مصاحبت با ایشان به این صفت عظیم که از گفتار و کردار آن مرد الهى تراوش مى کرد، پى مى برد؛ دوم محبت زایدالوصف به اهل بیت(ع).

وفات

سرانجام این عاشق اباعبداللّه(ع) در نودسالگى در شب اوّل محرّم ۱۴۱۶ق دعوت حق را اجابت نمود و به موالیانش پیوست و پس از تشییع باشکوهى در گلزار شهداى تکاب به خاک سپرده شد.