آيت الله شيخ عزيزالله خسروى زنجانى(ره)

(1416-1326هـ ق)

ولادت

حاج شيخ عزيزاللّه خسروى در سال 1326 هجرى قمرى در قصبه پرى از توابع زنجان به دنيا آمد .

تحصيلات و اساتيد

پس از فراگرفتن ادب فارسى و خواندن كتابهاى نصاب الصبيان، گلستان، تاريخ معجم، تاريخ وصّاف و درّه نادرى در سن بيست سالگى به حوزه علميه  زنجان وارد شد و زير نظر و اشراف آيت اللّه شيخ فياض زنجانى به مدت ده سال به فراگيرى ادبيات عرب و علوم اسلامى پرداخت.وى در سال  1319هـ.ش. به حوزه علميه قم وارد شد و دوازده سال با تلاش و پشتكار به تحصيل علوم اسلامى پرداخت. يك دوره فلسفه و حكمت متعاليه را از محضر پرفيض اساتيد عظام شيخ مهدى مازندرانى(ره) و امام خمينى(ره) فراگرفت و خارج فقه و اصول را از محضر آيت اللّه فيض قمى، آيت اللّه صدر، آيت اللّه حجت و آيت اللّه بروجردى( رضوان اللّه عليهم اجمعين)كسب فيض نمود.

مهاجرت به نجف

در سال 1331هـ.ش. به حوزه علميه نجف اشرف عزيمت كرد و حدوداً دوسال از آن حوزه پربركت بهره گرفت و از آيت اللّه العظمى سيدمحسن حكيم(ره) موفق به اخذ اجازه روايت گرديد.

خدمات

پس از بازگشت به ايران در سال 1334هـ.ش. حسب الامر آيت اللّه العظمى بروجردى(ره) به منظور ترويج احكام قرآن و معارف اهل بيت به منطقه دورافتاده و بسيار محروم تكاب عزيمت نمود و به امر آن مرجع بزرگ كه فرموده بود (در آنجا مذاهب مختلف هست، وجود شما لازم است) تا پايان عمر خود به مدت چهل سال تمام به كار تدريس و تربيت طلاّب، وعظ و خطابه و ارشاد مردم و ايجاد وحدت پرداخت و به رغم شرايط دشوار آن منطقه نقش بسيار مؤثرى در گسترش مكتب اهل بيت(ع) و تعميق ريشه هاى اعتقادات شيعى داشت.

در جريان مسائل سياسى نيز در هيچ دوره اى كوچكترين تمايل و سازش با دستگاه رژيم ستمشاهى نداشت و در آن منطقه به عنوان روحانى مخالف دستگاه حاكم شناخته مى شد. پس از ماجراى پانزده خرداد 1342، توسط دستگاه امنيتى تحت الحفظ به شهرستان مياندوآب برده شد و پس از آن نيز گام برداشتن در جهت اهداف از استاد خود امام خمينى(ره) در مجالس عمومى، بارها مورد تهديد و تطميع قرار گرفته بود، ولى تا پايان با اعتماد و اتّكا بر قدرت لايزال الهى ثابت و استوار ايستاد.

ويژگى هاى اخلاقي

دو صفت ايشان برجسته و زبانزد خاص و عام بود. اوّل توكل ايشان بر خداوند متعال، به طورى كه هركس در چند دقيقه مصاحبت با ايشان به اين صفت عظيم كه از گفتار و كردار آن مرد الهى تراوش مى كرد، پى مى برد؛ دوم محبت زايدالوصف به اهل بيت(ع).

وفات

سرانجام اين عاشق اباعبداللّه(ع) در نودسالگى در شب اوّل محرّم 1416ق دعوت حق را اجابت نمود و به مواليانش پيوست و پس از تشييع باشكوهى در گلزار شهداى تكاب به خاك سپرده شد.