آيت الله سيد جواد فقيه سبزوارى (ره)

(1428-1349هـ ق)
ولادت و تحصيلات

مرحوم حضرت آية الله سيد جواد فقيه سبزوارى (ره) فرزند حضرت آية الله العظمى حاج سيد ميـرزا حسين فقيه سبزوارى متولد روز جمعه بيست و هفتم ربـيع الاول سال 1349 هجرى قمرى در مشهد مقدس مى باشد.
ايشـان پس از گذراندن ايام خردسالى دروس قـرآن را فرا گرفته و پس از سن شـش سالگى وارد يکى از مدارس آن زمان به نام مدرسه محمّديّـه سعادت شدند و مـدت شش سال تمام به تحصيل مشغول بودند.
تا در سال هزار و سيصد و شصت و يک هجرى قمرى که مصـادف بود با وارد شدن قواى متفقين به خاک ايران و وضع مملکت چندان رضايت بخش نبود و موقعيت بسيار عالى در اختيار علماى آن زمان قرار گرفت زيرا تا آن زمان در خفقان بسيار شديد به سر مى بردند
و منتـظر چنين فرصتى بودند لذا ، علما مدارس علوم ديـنيّه را که تا آن زمان به صـورت خرابه و متروکه در آمده بود تمامـى را باز سـازى کرده وطـلاب علوم دينيّه را از اطراف مشهد مقدّس فراخوانده و مدارس يکى پس از ديگرى آباد و تعمير گرديد .
مرحوم حضرت آية الله سيـد جواد فقيه سبزوارى نيز مانند طلاب ديـگر خود را در رديف يکى از طالبين علوم محسوب داشته و در مدرسه نواب آن زمان مشغول به تحصيل شدند. ايشان مدت پنج سال در آن مدرسه اشتغال به ادبيات داشته و جامع المـقدمات و سيوطى و مغنى و مطـوّل و ساير کتب ادبيّـات را فرا گرفتند .
اساتيد
نزد اساتيدى چون آقاى شيخ محمد تقـى اديب نيشـابورى و ساير مدرسيـن ، چون آن مدرسه قدرى شـلوغ بود و مانع درس خوانـدن ايشان مى شد لذا نقل مکان کرده و به مدرسه مبارکه بالا سر حضرت رضا عليه السلام به اتاقى مجـاور حرم حضرت که در حال حاضـر به صورت رواقى در آمـده است نقل مـکان کردند و بحـمد الله به همان مـکان خلوتـى را که مـدتها آرزوى آن را داشتنـد رسيدند.و هر کدام از دروس ادبيــات را دو مرتبه حاضر نمودند تا اشتباهى باقــى نماند ونيز دروس شـرح جلدى لـمعه و قوانيـن و معالم الأصول را نزد حضـرت آية الله حـاج ميرزا احمـد مدرس حاضـر گشتند .
از محضر آية الله خـراسانى و درس خارج فقه آية الله ميلانى که ايشان کسب فيض نمودند و از اين بزرگان منافع سرشـارى برده و اين سيره ادامه داشت تا تاريخ بيست و پنجم شهر شوال هزارو سيصدو هشتادو شش هجرى قمرى که ابوى ايشان حضرت آية الله حاج سيد ميرزا حسين فقيه سبـزوارى دار فانى را وداع گفتند، رحمة الله عليه، که بعد از برگزارى مجالس فاتحـه عده اى ازطلاب و اهل علم از ايشان تقاضا نمودند که شروع به درس نمايند از آن زمان ايشان صبحها چهـار درس و بعد از ظهر يک درس وشب بعد از نماز مغرب و عشاء يک درس در محـل باغ رضوان که ساخته دست مرحوم پدر ايشان بود مداومت داشتندکه تقريبا وقت ايشان کاملا در تدريس مى گذشت واين سيره همين طور ادامه داشت تا اينکه بيمار گشتند حدود سال هز ارو و سيصد وجهل و هشت هجرى شمسى و به دستور آقايان پزشکان معالج ايشان را از تدريس زياد منع نمودند وبراى معالجه به تهران رفتند و پس از برگشـت از تهران مباحـثات ايشان قدرى کاهش پيدا کرد. و بنا به دستور آقايان پزشکان معـالج فقط طرف صبـح را ايشان تدريـس مى کردند لذا از صبح تا ظـهر چهار درس را مى گفتند و بعد از ظهر تعطيل بودند و اين سيره ادامه داشت تادستور خرابى اطراف فلکه صادر گرديد و باغ رضوان با آن عظمت با خاک يکسـان گرديد و ايشان مجبور شدند بعد از خرابى باغ رضوان به مسجد گوهرشاد بروند ودرهمان محلى که مرحوم والد محترمشان تدريس مى فرمودند مشغول به تدريس گشتند و به علت عمـل جراحى که در کمر داشتند فقط در طرف صبح چهار درس را مى گفتند.

تدريس
تا سال هزار و سيصد و هشتاد هجرى شمسى اين رويه تدريس در مسجد گوهرشاد چهار درس در صبـح ادامه داشـت در اين سـال ايشان بيمار گشتند (بيمارى قلبي) و پــس از بسـترى شدن در بيمارسـتان به مدت چنـد روز و منع دکتر از تدريس زياد ، مجبور شدند اين چند سال آخر را فقط يک درس بگويند.
خدمات
حضرت آية الله حاج سيد جواد فقيه سبزوارى در طول عمر با برکت خود خدمات فراوانى به حوزه علميه و عمـوم مردم داشتند ايشان در طول عمر با برکت خود شاگردان زيادى تربيت نمودند و تحويل حوزه دادند .ايشان از اساتيد خود در جوانى تصديق اجتهاد دريافت کرده بودند از علمائى چون پـدر بزرگوارشان و مرحوم شيخ هاشم قزوينـى و ديگر علما . ( رحمة الله عليهم أجـمعين ).
ايشان از سال هزار و سيصـد و بيست و هشت هجرى شمسـى امام جماعت مسجد حاج حکيم در خيابان طبرسى را تا زمان فوت به عهده داشتند سالهاى متمادى صبح و ظهر و شب به اقامه جماعت مى پرداختند و بعدها به علت کسالت جسمى به دو وعده نماز ظهر و شب ادامه دادند.

فضايل اخلاقى
مرحوم فقيه سبزوارى از مردان با حقيقت بى ريا و از دانشوران با وفا و صفا بود و داراى خلـق خوش و متواضـع ، داراى طلاقـت صبر و صبـاحت وجه بود . در اخـلاق و آداب بى نظير و حوزه تدريـس ايشان در مسجد گوهر شاد بهـترين حوزه به شمار مى آمد اين گفته تمام شاگردان ايشان و دوستان و آشنايان که با ايشان مراودت و رفت و آمد داشتند مى باشد . درِ منزل ايشـان بر روى تمامى آحاد مردم در تمامى ساعات شبانه روز باز و مشکل گشاى کارهاى مردم که به ايشان مراجعه مى کردند بود .
ولى متأسفانه با اين همه زحمــات که براى حوزه علمـيه کشيده و شاگـردان فراوانـى که تحويـل حوزه و جامـعه داده بود بدون هيچ گونه گـراميداشتى و يادبـودى براى ايشان ، بى تفاوت از کـنار اين همه زحمات گذشته و قـدر اين مرد فاضل و عالم متدين و فاضل مجتـهد را ندانسته و با رحـلت اين عالم عامـل و فاضل کـامل گلستان فضائل خـراب و ديـار علم و کـمال کمياب شد اين چـنين گل خوش بو و اين گـونه بلبل خوش خو از گلستان جهان گذشت و ديار فضـل و کمال خـراب تر گرديـد و عنـقريب است گـلى از گلستان ديده نشود و آواز بلـبلى در آن به گوش نرسـد.خـداوند ايشان و پدر بزرگـوارشان را با اجـداد طاهرينش محـشور گرداند .

وفات

سرانجام  در تـاريخ اول آذر ماه 1386 اين عالم وارسته و ربانى به ندلى حق لبيک گفت و جامعه مسلمين به فراق ايشان مبتلا گشـت و در جوار ملکوتى حضرت رضا عليه السّـلام در صحن آزادى آرميدند .