آية اللّه ميرزا جعفر اشراقى تبريزى(ره)

(1421-1334هـ ق)

ولادت
مرحوم آية اللّه آقاى حاج ميرزا جعفر اشراقى تبريزى، يكى از علماى مشهور تبريز به شمار مى رفت. معظم له در 17ربيع الاول 1334ق ـ سالروز ولادت پيامبر اكرم و امام جعفر صادق(ع) ـ در محله (نوبر) تبريز چشم به جهان گشود و در شش ماهگى پدرش را از دست داد .
تحصيلات
اما با گذشتِ ايام كودكى او را به مكتبخانه سپردند و پس از فراغت از تحصيلِ مقدماتى، مادرش وى را به مدرسه طالبيه فرستاد .
اساتيد
ادبيات را از محضر آقا سيد اسماعيل شنب غازانى فرا گرفت. در آخر جمادى الاولي 1353ق به حوزه علميه قم آمد و تكميل ادبيات را در محضر آية اللّه ميرزا محمدعلى اديب تهرانى و سطوح عاليه را از آيات عظام: امام خمينى و آقاى گلپايگانى فرا گرفت و به زودى در شمار يكى از فضلاى حوزه قرار گرفت. دروس خارج فقه و اصول را در محضر حضرات آيات عظام: سيد محمد حجت، سيد محمدتقى خوانسارى، سيد صدرالدين صدر و ميرزا رضى تبريزى (يك دوره اصول) بياموخت و در سفرش به نجف اشرف، از درس هاى آية اللّه علامه شيخ محمدحسين كاشف الغطاء بهره برد و از او اجازه اجتهاد گرفت. وى در سال 1375ق به زادگاهش بازگشت و به خدمات دينى و تعظيم شعائر الهى پرداخت و بيش از 40 سال به تدريس، اقامه جماعت (در مسجد آقا) و تربيت شاگردان و وعظ و ارشاد مؤمنان و تفسير قرآن اشتغال داشت. وى حافظ قرآن بود و با محفوظات بسيارش، در ادبيات فارسى و عربى سرآمد اقران به شمار مى رفت. در شعر و ادب و تفسير و نهج البلاغه به همراه دوستان گراميش مرحوم آية اللّه ميرزا عبدالله مجتهدى و آية اللّه شيخ نصرالله شبسترى، شهره شهر بودند.
فعاليتها
او يكى از عالمان متعهد و روشنگرى بود كه در مسجدش، سال هاى بسيار تفسير قرآن گفت و مسلمانان را به تدبر در قرآن و آموزش آن و بازگشت به فهم جديد كتاب مقدس فرا خواند. او يكى از سخنوران زبردست بود و از حافظه اى قوى و نيرومند برخوردار ـ در منابرش با سبكِ ويژه خويش القاى خطابه مى كرد و مستمعان را ـ كه غالبا اهل فضل و دانش بودند ـ از سرچشمه علوم بسيارش بهره مند مى ساخت و نه تنها خطابه اش ملالت نمى افزود، بلكه تشنگى شنيدن مطالب دقيق و نكات ظريف را در شنونده بيش تر مى كرد. مرحوم استاد در قم به همراه حضرات آيات: حاج آقا رضا صدر، سيد محمود طالقانى و سيد عزالدين حسينى زنجانى علم جامعه شناسى را از كتاب علم الاجتماع مباحثه مى كرد و شناخت عمومى جامعه و فرهنگ مردم را دارا بود. او در تبريز به همراه دوستان قديمى اش حضرات آيات: شيخ عبدالله مجتهدى و شيخ نصرالله شبسترى محفلى با طراوت از علم و ادب و حديث و تاريخ تشكيل مى داد و اين سه استاد بزرگوار در تبريز، مثلث علم و فضيلت و روشنگرى را بنياد نهاده بودند و هرسه در مسجد خويش ارتقاى فكرى و آموزش فرهنگ قرآنى را عهده دار بودند. فقيد سعيد در جريان نهضت اسلامى مردم ايران عليه رژيم ستمشاهى حضور فعال داشت و امضايش هماره ذيل اعلاميه هاى علماى شهر، ديده مى شد و پس از پيروزى انقلاب اسلامى، از سوى مردم استان آذربايجان شرقى به نمايندگى مجلس خبرگان قانون اساسى برگزيده شد و جزو تدوين كنندگان قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران بود.
تأليفات
1. تقريرات درس فقه آية اللّه سيد محمد حجت 2. ديوان اشعار فارسى 3. ديوان اشعار عربى 4. كشكول
وفات
آن عالم بزرگوار در 88 سالگى (1379ش/ 1421ق) بدرود زندگى گفت و پيكر پاكش پس از تشييع باشكوه در تبريز و نماز آية اللّه شيخ نصرالله شبسترى، به قم انتقال داده شد و پس از تشييع مجدد و نماز آية اللّه موسوى اردبيلى، در صحن حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه ـ سلام الله عليها ـ به خاك سپرده شد.