آغاز حمل حضرت آمنه (س) به رسول خدا(ص)19 جمادى الثانيه

سيد بن طاووس (ره) در “ألاقبال” گفت: در شب جمعه، دوازده شب مانده به آخر جمادى الآخر، حضرت آمنه بنت وهب (سلام الله علیها) به وجود شريف رسول خدا(صلی الله علیه و آله) حامله گرديد. بدين منظور، سزاوار است كه اين شب را با احياء نمودن به عبادات و طاعات الهى، تعظيم نمايند و آن را به خاطر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) بزرگ بشمارند.(1)

شايان ذكر است كه حضرت عبدالله بن عبدالمطلب(علیه السلام) با راهنمايى هاى پدرش عبدالمطلب، با بانوى جليل القدر و شريف قريش، يعنى آمنه دختر وهب بن عبد مناف ازدواج كرد و يك زندگى شيرين و صميمى را پايه گذارى نمود. و اين دو، مدتى در كنار يكديگر زندگى كردند و در همان ايام، نطفه وجود شريف رسول خدا(صلی الله علیه و آله) در رحم مادرش حضرت آمنه(سلام الله علیها) منعقد گرديد و عبدالله بن عبدالمطلب(علیه السلام) براى ديدار فرزند خويش روزشمارى مى كرد و آن را بزرگترين و شيرين ترين لحظات عمرش مى دانست، وليكن به خاطر ضرورت اقتصادى خانواده، به همراه بازرگانان قريش براى تجارت، عازم شام شد و در بازگشت از شام، در يثرب (مدينه منوره) بيمار و پس از مدتى در همان جا بدرود حيات گفت و به آرزوى هميشگى خويش در ديدن نوزاد شريف خود نايل نيامد.

وى، دو ماه و به روايتى هفت ماه پيش از ميلاد مسعود رسول خدا(صلی الله علیه و آله) وفات يافت و هنگامى كه رسول خدا(صلی الله علیه و آله) به دنيا آمد، سايه پدر بر سرش نبود و در عوض، جد بزرگوارش حضرت عبدالمطلب از او نگه دارى كرد و جاى خالى پدر را، براى او پر نمود.

1- ألاقبال بالأعمال الحسنة، ج3، ص 62