آداب و سنن حضرت رسول (ص) در قرائت قرآن

اميرالمؤمنين (عليه السّلام) فرمود:

چيزى جز حالت جنابت، مانع رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) از تلاوت کردن قرآن نمى شد.

امّ سلمه گويد: رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) در قرائت قرآن هر آيه را از آيه ديگرجدا مى نمود.

رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) نمى خوابيد تا «مسبّحات» را قرائت کند، و مى فرمود : در اين سوره ها آيه اى است که از هزار آيه برتر است. گفتند: «مسبّحات» کدام سوره هاست؟فرمود : سوره حديد، حشر، صف، جمعه و تغابن.

جابر گويد: رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) نمى خوابيد تا سوره «تبارک» و «الم، تنزيل» را قرائت کند.

على (عليه السّلام) فرمود: رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) اين سوره «سبّح اسم ربّک الاعلى»رادوست مى داشت. و اول کسى که گفت: «سبحان ربّى الاعلى» ميکائيل (عليه السّلام) بود.

ابن عباس گويد: رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) وقتى سوره «سبّح اسم ربّک الأعلى» را قرائت مى کرد، مى گفت: «سبحان ربّى الأعلى».

اين معنى از على (عليه السّلام) نيز روايت شده است.

ابى امامه گويد: بعد از حجّة الوداع با رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) نماز مى خواندم وآن حضرت زياد سوره «لا اقسم بيوم القيامة» را قرائت مى فرمود، و چون آيه: اليس ذلک بقادر على أن يحيى الموتى (آيا آن خدا قادر نيست مردگان را زنده کند؟) را مى خواند، شنيدم مى فرمود: بلى و انا على ذلک من الشّاهدين. «چرا قادر است؛ من نيز به آن گواهى مى دهم».

مؤلّف: در اين معنى روايات ديگرى نيز وجود دارد با مختصر اختلافى درآنچه آن حضرت مى گفت .

ابو هريره گويد: رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) چون آيه: و ما نفس و ما سوّاها، فألهمهافجورها و تقويها را تلاوت مى فرمود، اندکى مکث مى کرد، بعد مى گفت: اللّهمّ ات نفسى تقويها، و زکّها أنت خير من زکّيها، أنت وليّها و موليها. «خدايا، به من پرهيزکارى ده، و جانم را پاکيزه کن، که تو بهترين پاکيزه کننده آن، و تو سرپرست ومولاى آنى». اين را مى فرمود در حالى که مشغول نماز بود.

ملحقات

ابو سعيد خدرى گويد: رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) پيش از خواندن قرآن مى گفت : اعوذ باللّه من الشّيطان الرّجيم «پناه مى برم به خدا از شيطان رانده شده».

امام باقر (عليه السّلام) ضمن حديثى فرمود: صداى رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) در خواندن قرآن از همه مردم دلرباتر بود.

رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) فرمود: جبرئيل به من دستور داد ايستاده قرآن بخوانم . . .

انس بن مالک گويد: رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) موقع قرآن خواندن، صدايش رامى کشيد .

امام صادق (عليه السّلام) ضمن حديثى فرمود: ما اهل بيت، قرآن را موافق قرائت «ابىّ» مى خوانيم .

مؤلّف: در بعضى روايات اهل بيت (عليهم السّلام) از جمله در کتاب خصال، ساير قرائت هاى هفتگانه نيز تجويز شده است.

قتاده گويد: رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) وقتى سوره «تين» را تمام مى کرد (آن جا که فرموده: «آيا خداوند احکم الحاکمين نيست؟») مى گفت: بلى و انا على ذلک من الشّاهدين . «چرا، هست؛ و من نيز به آن گواهى مى دهم».

در ذيل تفسير آيه 61 سوره يونس: «تو ـ اى رسول ما ـ در هيچ کارى نباشى و هيچ آيه اى از قرآن نخوانى و شما هيچ عملى را انجام ندهيد مگر آنکه ماشاهد و گواه بر شماييم آن گاه که سرگرم آنيد، و به قدر ذره کوچکى از آنچه در زمين و آسمان است از پروردگارت پنهان نيست. و چيزى کوچک تر و يا بزرگ تر از آن نيست جز آنکه در کتاب آشکار حق ثبت است» روايت شده که رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) چون اين آيه شريفه را قرائت مى کرد، گريه شديدى به آن حضرت دست مى داد.

رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله) وقتى سوره «قل هو اللّه أحد» را مى خواند، بعد از هرآيه وقف مى کرد (آن را به يک نفس نمى خواند) .

منبع: سنن النبى،علامه سيد محمدحسين طباطبائى